Vandaag hadden we`s ochtends een paar extra handelingen nodig. De haren werden extra goed geschrobd met luizenshampoo en ingespoten met haarlak . Vandaag gingen we naar het kindertehuis!

Vanuit het hotel was het ongeveer drie kwartier rijden naar het kindertehuis Bal Anand. We hadden om half 12 een afspraak, maar door meezittend verkeer waren we er al om kwart voor 11. Uiteindelijk hebben we tot 12 uur moeten wachten op directrice miss Sulo. We werden netjes ontvangen, hebben wat thee gedronken en bekeken documenten van Kiran. Ze vond het leuk dat we nog steeds geïnteresseerd waren in het kindertehuis. Ondertussen zagen we de chauffeur Delippe nog. Hij heeft ons in 2005 overal naartoe gebracht en diende toen als tolk tussen ons en Kiran. Hij was niets veranderd en nog net zo vrolijk als toen. Hij werkte er inmiddels ook al 23 jaar.

Hierna werden we rondgeleid door de verschillende kamers en zagen we de kinderen die nu in het tehuis zitten. De kamers zijn niet veel veranderd sinds de vorige keer. In de speelkamer miste Kiran wel de televisie en het klaslokaal is veranderd. De kinderen slapen hier nog steeds op de grond met matjes. Vier mensen herkenden Kiran meteen. Kiran herkende drie van de werknemers. De kinderen hebben allen een spekje gekregen. We merkten dat we niet alle kamers mochten zien en niet overal foto`s van mochten maken. Het verliep wat stroef en we weten niet waar die terughoudendheid vandaan komt. Dit was niet zo tijdens ons gesprek met miss Sulo. Het was een verrassing toen we door een vrijwilligster in het Nederlands werden begroet. In gesprek vertelde ze zelf uit dit tehuis te zijn geadopteerd naar Nederland. Ze was nu voor de 2^de keer hier werkzaam op de afdeling met gehandicapte kinderen.

Na het bezoek zijn we een kijkje gaan nemen bij het hotel waar we in 2005 verbleven: de Jewel of Chembur. Dit hotel is nu onvergelijkbaar met toen. Waar het in 2005 nog een vies klein hotel was met ongedierte, daar is het nu een prachtig gebouw met flink wat glaswerk. De buurt is nog wel hetzelfde, maar er rijden nu meer auto`s in plaats van Tuc Tucs rond.

Hierna zijn we op weg gegaan naar de beruchte Moslimwijk. Dit is een van de grootste krottenwijken van Bombay. Het water in de rivier rondom deze wijk is bijna niet meer te zien door de troep (vooral plastic) dat in het water te vinden is. De geur is bijna ondraaglijk door het open riool. We zijn in een steeg van de sloppenwijk gelopen om beter tussen de huizen door te kijken. Toen men opmerkte dat Sylmi foto`s maakte van de omgeving werden we toegeschreeuwd en kwamen ze naar ons toe. Omdat het niet echt duidelijk was wat ze wilden zijn we snel omgekeerd en naar de bus gelopen. Ondertussen liepen ze nog wel achter ons aan. Snel de bus in en wegwezen!

In Bombay is er ook een plaats waar in de buitenlucht alle was voor de hotels en inwoners wordt gewassen in cementen wastobbes. Dit is een heel apart gezicht en het is een smerig werk. Ook dit wordt weer gedaan nabij typische krotjes. Het stikt in Bombay van deze huizen en het is gek om te zien dat er zoveel mooie wolkenkrabbers nabij staan. Dit zal alleen nog maar erger worden door de toestroom van arme mensen van het platteland die in Bombay werk proberen te vinden. De stad barst werkelijk uit haar voegen.

Na weer heerlijk in het hotel te hebben gegeten hebben we de straten rondom het hotel te voet verkend. Hierbij kwamen we ook bij een brandweerkazerne en Paul kan het natuurlijk niet maken om daar niet te gaan kijken. De brandweermensen waren erg vriendelijk en we konden alles bekijken. Zij waren omgekeerd ook nieuwsgierig hoe de brandweer in Nederland werkt. Voor beiden was het daarom een leuk gesprek.

Morgen is alweer de laatste dag in Bombay en tevens onze laatste vakantiedag. We volgen met de bus een citytour door de stad en de dames en Kiran willen nog gaan winkelen.